Η καραμέλα της δεύτερης ευκαιρίας στην "αστική πτώχευση"

Τελειώνει η περίοδος χάριτος για την προστασία πρώτης κατοικίας και μόνη παράταση ζωής στους κάθε είδους επαπειλούμενους "αστικής πτωχεύσεως" πιστωτές, έχει δώσει ο κορωναϊός και τα επιβληθέντα μέτρα της παύσης της κοινωνικής και οικονομικής κανονικότητας.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία, δεν έχει αντιληφθεί την οικονομική διάσταση της υπόθεσης τέλος οποιασδήποτε προστασίας και έχει επαναπαυτεί σε δημοσιογραφικές αναφορές και πληροφορίες που απέχουν από την πραγματικότητα:

- Η πλατφόρμα προστασίας πρώτης κατοικίας απεντάσσει την πλειοψηφία των αιτούντων που πίστεψαν σε αυτήν

- Η πλατφόρμα ρύθμισης ιδιωτικού χρέους, τελικά δεν έχει καμία σχέση με την υποσχόμενη ρύθμιση erga omnes, μάλιστα την περίοδο αυτή οι οφειλές των τραπεζών έχουν περάσει σε χέρια τρίτων, που δεν έχουν οιαδήποτε διάθεση για να ρυθμίσουν, αν δεν πάρουν άμεσα το ύψος του ποσού που κατέθεσαν για να αγοράσουν το δάνειο.

Έρχονται και οι Ευαγγελιστές της "επιστροφής στην κανονικότητα" και σκίζουν τα ιμάτιά τους αναφορικά με την σωτήρια πτώχευση... Ευτυχώς που έρχεται η πτώχευση και θα ελαφρύνει ο κοσμάκης από τα χρέη του, αφού βέβαια του αφαιρεθεί - εκποιηθεί - εκπλειστηριαστεί - απαλλοτριωθεί όλη η περιουσία του. Τότε θα μπει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και θα βαπτιστεί αφιέμενος παντών των αμαρτιών του.

Αυτό η επίσημη Πολιτεία αναφέρει ως "δεύτερη ευκαιρία".

Και τα παπαγαλάκια που συνήθως αναμασούν τα κρατικά δελτία τύπου, ζητωκραυγάζουν.

Όμως ας σκεφτούμε την διαφορετικότητα μεταξύ της εμπορικής πτώχευσης και του νέου είδους "αστικής" πτώχευσης ή όπως την αναφέρουν "πτώχευση φυσικών προσώπων" (λες και οι έμποροι δεν είναι φυσικά πρόσωπα).

Στην εμπορική πτώχευση:

• Ο έμπορος ανέλαβε το ρίσκο, επένδυσε και δανείστηκε για την επιχείρησή του.
• Συνήθως η επαγγελματική δράση, βασίζεται σε συγκεκριμένο επιχειρηματικό σχέδιο (σε υλική ή μη υλική μορφή), για την υλοποίηση του οποίου, ο έμπορος χειρίζεται πόρους που έχει στην διάθεσή του.
• Τα χρήματα που δανείστηκε, είχαν εμπορικό σκοπό, ήτοι να μοχλευτούν δια της εμπορικής του διαδικασίας, προκειμένου να του δημιουργήσουν ΚΕΡΔΟΣ.
• Το ΚΕΡΔΟΣ είναι η ψυχή του εμπορίου.
• Οι δανειστές του και αυτοί, προχώρησαν στην ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ του δανείου, προκειμένου και οι ίδιοι να αποκτήσουν ΚΕΡΔΟΣ, μέσω των επιτοκίων και των λοιπών όρων της σύμβασης με τους οποίους αποκτούν ώφελος από διάφορες πράξεις τους (π.χ. έξοδα φακέλλου, έξοδα ελέγχου, ασφάλιστρα κλπ).
• Ο έμπορος γνωρίζει την αγορά, μαθαίνει τους κινδύνους της χρηματαγοράς, έχει πρόσβαση σε χρηματοοικονομικά εργαλεία και πληροφορίες, έχει δυνατότητα οικονομικής πίστωσης, επενδυτικών παροχών κ.λ.π..
• Για τον έμπορο η πτώχευση είναι ένα ενδεχόμενο. Η δεύτερη ευκαιρία, μπορεί να δώσει την δυνατότητα στον πτωχό, αν αποδειχθεί ότι δεν είναι δόλιος, να ξαναεπιχειρήσει, ήτοι να έχει πρόσβαση σε χρήμα και να το μοχλεύσει.

Στην αστική πτώχευση:

• Ο αστός (αναφέρεται σε διάσταση από τον έμπορο) δεν δανείζεται με σκοπό το ΚΕΡΔΟΣ, αλλά για την κάλυψη αναγκών τακτικών (όπως π.χ. στέγαση, εκπαίδευση, μετακινήσεις) και έκτακτων (υγεία, φάρμακα, ανεργία, καθυστέρηση σε μισθούς και επιδόματα κλπ) και βέβαια για την κάλυψη αναγκών καταναλωτικών.
• Τα χρήματα που δανείστηκε δεν έχουν σκοπό το ΚΕΡΔΟΣ, δεν μοχλεύονται, αλλά καλύπτουν ως επί τω πλείστω ανάγκες που η αγορά μέσω της ψυχολογικής πίεσης υποχρέωσε τον καταναλωτή να αποδεχθεί, προκειμένου να εντάσσεται στα πλαίσια της κοινωνικής και οικονομικής κανονικότητας. Π.χ. αν δεν έχεις δικό σου σπίτι ή αυτοκίνητο, είσαι οικονομικός - κοινωνικός παρίας.
• Ο αστός δανείστηκε, χωρίς να υπολογίζει το ρίσκο, καθώς δεν γνωρίζει την αγορά, δεν ξέρει τους κινδύνους της, δεν έχει πρόσβαση σε πληροφορίες. Το επιστραφέν ποσό, δεν προέρχεται από το μοχλευμένο κεφάλαιο, που έχει προμηθευτεί από δάνεια, αλλά από υπολογισμούς μακροχρόνιων οικονομικών προβλέψεων, που βασίζονται μόνο στα οικονομικά στοιχεία κατά τον χρόνο λήψης του δανείου. Π.χ. αφού παίρνεις 36000 ευρώ το χρόνο σήμερα, σίγουρα και σε σταθερή βάση, θα λαμβάνεις το ίδιο ποσό ή και παραπάνω σε βάθος εικοσαετίας, οπότε και θα αποπληρωθεί το δάνειο. 
• Για τον αστό η πτώχευση είναι αδιανόητη. Μια οικογένεια που τέθηκε εκτός αγοράς, που έμεινε εκτός προγραμματισμού για μια δεκαετία, είναι απίθανο να επανέλθει σε συνθήκες δυσκολότερες και χειρότερες από το χρόνο κατά τον οποίο άλλαξε η πραγματικότητά του.

Για το θέμα αυτό, οι "επαϊοντες" που συνήθως ακολουθούν την γνώμη της κάθε κυβέρνησης, αναφέρουν ότι το είδος αυτό της πτώχευσης ακολουθείται σε όλο τον Δυτικό κόσμο και αυτό δεν είναι λάθος. Μόνο που η Ελλάδα δεν είναι παρά ο ουραγός του Δυτικού κόσμου: δεν είναι ένα κράτος με ελεύθερη οικονομία, το κράτος είναι μεγάλος παράγοντας ρύθμισης της μικροοικονομίας (δια της έλλειψης σοβαρής πολιτικής ), και ω ... μάλλον το ξεχάσαμε... περάσαμε μια οικονομική κρίση δια της οποίας χάσαμε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ μας, χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας, αντιμετωπίζουμε ένα ισχυρό brain drain και βέβαια, οι μόνες κυβερνητικές λύσεις είναι αναφορές για success stories και πλατφόρμες αποπροσανατολισμού.

Ο Έλληνας αστός δεν πτώχευσε όπως στις ΗΠΑ, λόγω υπερχρέωσης καταναλωτικής, αλλά επειδή άλλαξε άρδην η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην χώρα. Ο πτωχός αστός της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα όχι της δικής του ατυχίας, ή κακού προγραμματισμού, αλλά λόγω δημοσιονομικής κρίσης, που ανέτρεψε τον βιωτικό του προσωπικό και οικογενειακό σχεδιασμό.

Ποια θα μπορούσε λοιπόν να είναι η "μεγάλη ευκαιρία";

Η μεγάλη δεύτερη ευκαιρία θα ήταν η εξής: Από την στιγμή που οι τράπεζες είχαν την ευκαιρία να πωλήσουν τα κόκκινα δάνεια τους, να μπορούσε ο οφειλέτης να προχωρήσει στην αγορά του, στην αξία που το αγόρασαν τα fund.

• Η λύση ήταν να δημιουργηθεί μια κοινωνική τράπεζα, που να χρηματοδοτούσε τους οφειλέτες να αγοράσουν τα δάνειά τους, στο ποσό που το πώλησαν στα funds, με ένα φυσιολογικό επιτόκιο σε μια φυσιολογική χρονική περίοδο αποπληρωμής. 
• Αντί αυτών, επιλέχθηκε να δημιουργηθεί μια δευτερεύουσα δήθεν αγορά, η οποία όμως δεν λειτουργεί παρά ως εισπρακτική εταιρία. Χωρίς να δίνουν πληροφορίες, ούτε έναντι ποιου ποσού αγόρασαν τις οφειλές του δανειστή, πιέζουν να λάβουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αντίτιμο, και ΚΕΡΔΟΣ!!!
• Η αιτιολογική για την δημιουργία της δευτερογενούς αγοράς των διαχειριστριών εταιριών κόκκινων δανείων είναι επιεικώς κωμική: Πωλούν οι τράπεζες τα δάνεια στις εταιρίες σε μικρό ποσοστό επί της οφειλής, έτσι ώστε να μπορεί πλέον πιο εύκολα ο οφειλέτης να ρυθμίσει τα δάνειά του. 
• Άραγε αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν απευθείας προς τον οφειλέτη - δανειστή τους;
• Και βέβαια μπορούσαν και ακόμη μπορούν. Μόνο που πλέον οι Τράπεζες (ας μην γελιόμαστε) είναι μέτοχοι της δευτερογενούς αγοράς και έτσι έχουν και καθαρά τα χαρτοφυλάκιά τους από τα κόκκινα δάνεια, από την άλλη αποβλέπουν στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόδοση από την εκμετάλλευση της δευτερογενούς αγοράς των κόκκινων δανείων.

Πολλά είπαμε εν πρώτοις. Θα σας κουράσουμε περισσότερο σε επόμενες αναφορές. Αν έχετε κάποιο σχόλιο ή ιδέα, θα χαιρόμουν να διαβάσω την άποψή σας.