Στο τέλος της περιπέτειας, θα γίνει και ο λογαριασμός:
Το κράτος για τρεις μήνες θα εξαλείψει τα έσοδα του από τους έμμεσους και άμεσους φόρους, θα έχουμε μεγάλη μείωση του ΑΕΠ, οι υποχρεώσεις σε τοκοχρεωλύσια τρέχουν (ανεξάρτητα από την ποσοτική χαλάρωση), η βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός βαίνει να κατακρημνίζεται και η παύση της παραγωγής και κατανάλωσης έχει αρνητικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα, που τινάζει στον αέρα προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς.
Το κράτος σε ποιον θα περάσει τον λογαριασμό; Μα στους φορολογούμενους πολίτες του. Όσα κίνητρα και αν δοθούν, όσες επιδοτήσεις, στο τέλος όλοι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε την άσχημη οικονομική πραγματικότητα.
Άλλος ένας χρόνος χαμένος, όχι το 2020, αλλά το 2021, το οποίο θα υποδεχθεί τα μέτρα της αντιμετώπισης της κρατικής οικονομικής δυσπραγίας.
Είναι καιρός για να αναλύουμε τέτοια θέματα; Την στιγμή που βιώνουμε έναν "πόλεμο" με χιλιάδες θύματα (και κατ' επέκταση με επιπτώσεις στο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον τους) και εκατοντάδες νεκρούς, χωρούν τέτοιες αντιλήψεις;
Χωρούν επειδή όσο το δυνατόν νωρίτερα τελειώσει αυτή η κρίση, τόσο καλύτερα για όλους μας. Όσο δεν επιδεικνύουμε σύνεση και σοβαρότητα στα πλαίσια της προσωπικής ευθύνης, τόσο ο λογαριασμός θα μεγαλώνει για τον καθένα ξεχωριστά.
Δεν είμαι οπαδός του Κέϊνς, όμως είχε πει το καλύτερο " δεν υπάρχουν μακροχρόνιοι οικονομικοί σχεδιασμοί. Μακροχρόνια θα είμαστε όλοι νεκροί".
Εδώ υπάρχουν βραχυχρόνια μέτρα και άμεσες επιπτώσεις: αύξηση φορολογίας στα είδη πρώτης ανάγκης ή πολυτελείας, μείωση μισθών, κούρεμα καταθέσεων (γουάϊ νοτ), έκτακτες εισφορές (κι άλλες)... Η εργαλειοθήκη του κράτους είναι γεμάτη από ιδέες για να γεμίζει τα ταμεία του.
Εμείς εδώ, παρατηρούμε σε όλο τον κόσμο την σταδιακή μείωση των ελευθεριών μας (συνειδητές στην παρούσα φάση), οι οποίες στα πλαίσια του ηθικού πανικού δεν ξέρουμε ποια διάρκεια θα έχουν.
Η δεύτερη φάση, αν είμαστε τυχεροί και περάσουμε σε αυτή, δεν θα είναι καθόλου εύκολη, δεν θα επιστρέψουμε απλά στον προηγούμενο τρόπο ζωής. Τα δισεκατομμύρια που επιχαίρουμε ότι εισπράττουμε θα πρέπει, έστω και ατόκως, να τα επιστρέψουμε.
Εκτός κι αν και αυτά τα βάλουμε κάτω από το χαλί, για να πληρώσει η μελλοντική γενιά, τα αγέννητα εγγόνια μας.
Η Ανάσταση κι αν είναι κοντά, δεν αποκλείει μια νέα Σταύρωση.
(1)Νομίζω ότι δεν βιώνουμε συνθήκες που αφορούν την γενική θεωρία του Keynes καθώς στην παρούσα περίπτωση οι οικονομικές κάμψεις και οι κοινωνικές υφέσεις δεν σχετίζονται με ανεπάρκεια ζήτησης για αγαθά και υπηρεσίες, αλλά βιώνουμε μια νέα πραγματικότητα που σχετίζεται με την ανεπάρκεια και προσφοράς και συγκεκριμένα με την υποχρεωτική αναστολή σε παγκόσμιο επίπεδο.
Είναι μια σχετικά πρωτόγνωρη οικονομικά κατάσταση (στις νέες μας εποχές) και τα εργαλεία της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής δεν χρειάζονται για τον επηρεασμό της συνολικής ζήτησης, σύμφωνα με την παρακαταθήκη που μας άφησε ο Κέϊνς, αλλά για την έκτακτα για την προσωρινή διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας των κρατών.Εν ολίγοις, πιστεύω ότι πρέπει να εξευρεθούν νέα εργαλεία, για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων. Πιστεύω ότι η λύση είναι αύξηση δημοσίων δαπανών (με κάθε τρόπο), μέθοδος που πάντοτε εφαρμοζόταν σε περιόδους κρίσης (συνήθως σε εμπόλεμες καταστάσεις), όπου βέβαια δεν αποτελούσε κεϊνσιανή αντίληψη ή πρόταση, αλλά πραγματικότητα.
(2)Εν ολίγοις η λύση είναι ΛΕΦΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ για να διατηρηθεί η οικονομία των ΠΟΛΛΩΝ, με διαρροή μετρητών στην αγορά: οι ποσοτικές χαλαρώσεις νομίζω ότι είναι αστεία περίπτωση μπροστά στον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης της αγοράς, αν δεν μπορέσει μετά την κρίση να γίνει επανεκκίνηση.
(αυτός πρέπει να είναι ο μεγάλος μας φόβος)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου