Ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι μια νεοπαγής έννοια, που χρησιμοποιείται από τα μέσα της τελευταίας δεκαετίας του 90 στην Ελλάδα και συμπίπτει με την διακυβέρνηση Σημίτη. Σύμφωνα με αυτόν, η κοινωνία χειραγωγείται από την εκάστοτε κυβέρνηση και όταν ένας κλάδος ή τομέας της οικονομίας αντιδρά σε κυβερνητικά μέτρα που την αφορούν, με την αξιοποίηση των ΜΜΕ, στρέφεται η υπόλοιπη κοινωνία εναντίον τους. Πρόκειται για το μέγιστο πολιτικό εργαλείο χειραγώγησης των μαζών, που χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό την έλλειψη ενημέρωσης, την χαλαρή κοινωνική συνοχή, την έλλειψη ηθικής και εν πάσει περιπτώσει την αγελαία συμπεριφορά του πλήθους, να επιθυμεί να στρέφεται απέναντι σε έναν κοινό εχθρό, προκειμένου να μπορεί ανενόχλητο να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική που επιθυμεί.
Τον κοινωνικό αυτοματισμό, τον βιώσαμε στην χώρα μας, μεγενθυμένο την μακροχρόνια περίοδο της οικονομικής κρίσης, όπου οι παράγοντες της οικονομικής ζωής αυτής της χώρας στράφηκαν αλλεπάλληλα ο ένας ενάντια στον άλλο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, κατά των ελευθέρων επαγγελματιών και αντίστροφα, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι κατά των επιχειρήσεων, οι επιχειρήσεις κατά του κράτους, οι υπηρεσίες κατά του εμπορίου, η αγροτική τάξη κατά των υπολοίπων βαθμών οικονομίας κ.ο.κ.. Ένας ανηλεής πόλεμος, που πλήγωσε πολύ την ελληνική κοινωνία και την διένειμε σε ιδεοπολιτικά στρατόπεδα, ανάλογα με την θέση που είχε ο καθένας από εμάς στον παραγωγικό ιστό. Ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι γίναμε αργόμισθοι κηφήνες, οι επαγγελματίες κλέφτες και φοροφυγάδες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ανεύθυνοι ακριβόμισθοι, οι άνεργοι τεμπελχανάδες, οι αγρότες επιδοματοφάγοι... Μέχρι και οι άνθρωποι που απηύδησαν από την κατάσταση και έφυγαν στο εξωτερικό για μια εργασία, προκειμένου να συντηρήσουν την οικογένειά τους, βαφτίστηκαν "ριψάσπιδες" και "προδότες" επειδή δεν έμειναν στην χώρα να λουστούν την κοινωνική αυτή κακοήθεια.
Θύματα όλης αυτής της παρακμής, ήταν ανεξαρτήτως όλοι οι Έλληνες. Και όλη την διάρκεια της κρίσης, την διήλθαμε με την ρετσινιά, που μας κόλλησαν οι πρωθιέρειες του κοινωνικού αυτοματισμού στην πλάτη. "Λαμόγια", "Απατεώνες", "Τεμπέληδες", "Κλέφτες" ... Και για να μας τιμωρήσει το κράτος μας επέβαλε μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας, επιβολή νέων τελών, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, φυλακίσεις, μηνύσεις, διώξεις, απειλές... Υπό την Δαμόκλειο σπάθη μιας συνεχούς δίωξης, συνυφασμένης με την κοινωνική κατακραυγή.
Στην εποχή αυτή, ο κοινωνικός αυτοματισμός, εξηύρε έναν σημαντικό σύμμαχο: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πλέον δεν χρειάζονται τα ΜΜΕ προκειμένου να ενεργοποιήσουν τις μάζες, καθώς ο μικρός αριθμός τους ήταν ικανός ώστε ο κανιβαλισμός σε μεγάλο βαθμό να μπορούσε να ελεγχθεί. Όμως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ανεξέλεγκτα και χωρίς κανένα περιορισμό. Ο οποιοσδήποτε κυβερνητικός ή πολιτικός παράγοντας, μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένα site προκειμένου να "δημιουργεί ειδήσεις" και να "επηρεάζει κοινωνικά αντανακλαστικά" με αποκλειστικό στόχο, όχι να ενημερώσει (Θου Κύριε), αλλά να αναπαραχθούν αυτά στους λογαριασμούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Πέραν όλων των άλλων όμως και οι ίδιοι πλέον, έχουμε αποκτήσει κουλτούρα κοινωνικού αυτοματισμού, όταν βλέπουμε ότι ασκείται οικονομική πολιτική από την κυβέρνηση και η παραγωγική τάξη μας δεν είναι από την κατά την άποψή μας "ευνοούμενες".
Έτσι σήμερα στην οικονομική κρίση, που βιώνει η ελληνική κοινωνία, ως αποτέλεσμα της υγειονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, στα μέτρα που λαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση για την στήριξη των πολιτών, είδαμε άμεσα να δημιουργούνται τέτοια αντανακλαστικά μίσους, που ακόμη και την εποχή της βαθιάς κρίσης δεν είχαμε αντιμετωπίσει.
Τα παραδείγματα καλύπτουν όλες τις περιπτώσεις της ελληνικής κοινωνίας:
- - Μίσος απέναντι στους μετανάστες (αυτοί μας έφεραν την αρρώστια, παίρνουν επιδόματα, τους προσφέρουμε στέγη...)
- - Μίσος απέναντι σε μειονότητες (οι Ρομά κυκλοφορούν χωρίς χαρτιά, δεν τηρούν τους υγειονομικούς κανόνες, θέλουν επιδόματα, δεν προσφέρουν τίποτε στο κράτος...)
- - Μίσος απέναντι στους φυλακισμένους (καλά να πάθουν που είναι στην φυλακή, ας πρόσεχαν, σιγά μην τους δώσουμε σημασία που είναι εγκλωβισμένοι και εκτεθειμένοι).
- - Μίσος απέναντι σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες (τοξικομανείς, αλκοολικοί, φτωχοί που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα βασικά...)
- Όμως τα πλαίσια του κοινωνικού κανιβαλισμού, δεν έχουν περιορισμό...
- - Μίσος απέναντι σε επαγγελματίες του ίδιου κλάδου (π.χ. άμισθοι ελεύθεροι επαγγελματίες, εναντίον έμμισθων συναδέλφων τους)
- - Μίσος απέναντι σε επαγγελματίες διαφορετικού κλάδου (δικηγόροι κατά μηχανικών, μηχανικών κατά λογιστών, λογιστών κατά εκπαιδευτών).
- - Μίσος απέναντι σε υπαλλήλους (δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών υπαλλήλων, υπάλληλοι ενός τομέα εναντίον υπαλλήλων ενός άλλου τομέα)...
Η δυνατότητα του καθενός από εμάς να έχει δημόσιο λόγο στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και αλλού πλέον, και όταν συνοδεύεται και από την ελευθεριότητα των ταπεινών ενστίκτων του κοινωνικού αυτοματισμού, τότε δυναμιτίζει την κατάσταση, λαμβάνει διαστάσεις ηθικής επιδημίας και σε μεγάλο βαθμό δηλητηριάζει ακόμη περισσότερο την υγειονομική - οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε.
Το αντίμετρο της κατάστασης αυτής είναι ένα! Ο συνδικαλισμός μας να είναι υγιής και ορθολογικός και να βασίζεται στην ενσυναίσθηση όλων των συμμετεχόντων παραγόντων μιας διαδικασίας: δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να θεωρεί ότι μόνον αυτός έχει ανάγκες και πρέπει να παραγνωριστεί ο άλλος. Πρέπει να αντιληφθούμε και να έρθουμε πρώτα στην θέση αυτού που "μισούμε", επειδή δεν τον γνωρίζουμε: αν έστω και νοητικά ζήσουμε την κατάσταση που βιώνει, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Και το πιο σημαντικό απ'όλα είναι αυτό: αυτός ο υπέρμετρα συνδικαλισμός μας, έχει ακριβώς το αντίστροφο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουμε. Είναι ένα παίγνιο εκ μέρους της κυβέρνησης (της κάθε κυβέρνησης), όπου αν δεν υπάρξει ομοφωνία και συνεργασία όλων των μερών, τότε αποδεδειγμένα είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης. Υπάρχει μια θεωρία παιγνίου, που ονομάζεται "το δίλημμα του φυλακισμένου" και στο οποίο αποδεικνύεται με ποιον τρόπο το ατομικό συμφέρον εμποδίζει τη συνεργασία και οδηγεί σε κατώτερο αποτέλεσμα για τα μέρη που συμμετέχουν.
Το δίλημμα του φυλακισμένου το ακύρωσε στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. :-p.Για να επιδιωχθεί το κοινό και όχι το ατομικό συμφέρον προϋποθέτει εμπιστοσύνη.Η αμοιβαία συμφέρουσα στρατηγική είναι η κατανόηση μιας ιδέας που ο ανταγωνισμός των αγορών ή ο συνδικαλισμος ,δεν αφήνει να αναπτυχθεί. Μια κοινή βέλτιστη λύση δεν έρχεται ποτέ από ένα περιβάλλον μολυσμένο από κάθε είδους καχυποψίες. Και για να μην πάμε μακρυά ,βλέπουμε ανθρώπους που εκλέγουμε για ...διαχείριση (δημάρχους ,βουλευτές,κτλ) με χαρακτηριστικα σύγκρουσης και πόλωσης. Δύσκολο θα βρεις κάποιον με ενωτική διάθεση . Πολλές φορές δεν έχουν και ταυτότητα δίχως...εχθρό. Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν έχει συμφωνήσει ποιο είναι το πρόβλημα της. Άλλος με το κομματικό φίλτρο του, άλλος με το συμφεροντολογικο ,άλλος με το ...ψεκαστήρα στη πλάτη...Και μέσα σε αυτή τη κοινωνική αναταραχή των ημερών μας ένα ψυχολογικό φαινόμενο, το σύνδρομο της Στοκχόλμης, παίρνει κοινωνικές διαστάσεις .Αλλά, αφού ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα θα μας αφήσουν να επιλέξουμε αν θα είναι μαύρος ή άσπρος ο βιαστής
ΑπάντησηΔιαγραφή